Πλέον το blog μου βρίσκεται εδώ
Είναι κάποιοι άνθρωποι που λάμπουν από μια αύρα που σε προκαλούν να τους αγαπήσεις και όταν σε προσέχουν νιώθεις πως λάμπεις και εσύ. Μα στην ουσία είσαι σκοτεινός ή έστω μ ' ένα τόσο δα φως μέσα σου, που το βλέπεις μόνο εσύ και αυτοί που είχαν τη διάθεση να ψάξουν να το βρουν. Λες πράγματα ...;Τους αφήνεις να μπουν εκεί μέσα στον δικό σου κόσμο και νιώθουν κι εκείνοι το ίδιο. Τόσο κοντά ακουμπήσατε που δεν το πίστεψες για ένα λεπτό αλλά το 'θελες τόσο που αφέθηκες. Λένε τις λέξεις να το ξέρεις, να το θυμάσαι, να είσαι σίγουρος, ποτέ δεν, δικό μας, χωρίς να ξέρουν καν το παραμύθι που λέει πως ποτέ δε λες κάτι εκτός αν το εννοείς αρκετά ώστε να το πεις δυο φορές. Για πόσο καιρό μπορούν να εννοούνται τα πράγματα αν δεν τα ξαναπείς;
Κι εσύ κοντεύεις να πιστέψεις πως δεν ισχύουν πια και δεν ξέρεις αν τα πιστεύουν ακόμα ή αν τα πίστεψαν ποτέ ...; Και ύστερα βλέπεις πως λένε τα ίδια και σε άλλους και τότε νιώθεις πως χάθηκες, δεν είσαι πια ξεχωριστός, τους έδωσες και το λιγοστό φως που είχες. Δε σε βλέπουν που προσπαθείς τόσο; Για κείνους είναι σαν να μην προσπαθείς καθόλου γιατί ο αγώνας σου είναι τόσο εσωτερικός, τόσο βαθύς, τόσο αληθινός που δεν φαίνεται στον κόσμο του ψέματος που ζούμε ή φοβούνται τη δύναμη του συναισθήματος. Η αδιαφορία έρχεται φυσική σ' εσένα μετά, ένα ολόκληρο κενό γεμάτο από μικρότερα κενά όπου θα 'πρεπε να βρίσκονται λέξεις ή προσπάθειες λέξεων. Τα συναισθήματα απογοητεύονται απ ' τις λέξεις τόσο που κάποτε είπατε μετά απ' αυτό δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Η μόνη αλήθεια υπάρχει σε φράσεις όπως δώσε μου τη σάλτσα ή φέρε μου το αλάτι, όλα τ' άλλα είναι ψέματα. Κι αυτά που γράφω ψέματα είναι.
Να ένα είδος προδοσίας. Όμως αυτό που πονάει πολύ περισσότερο είναι πως δεν είναι στ ' αλήθεια προδοσία γιατί έτσι συμβαίνει. Έτσι απλά σταματάμε ν ' αγαπάμε τους ανθρώπους γιατί αγαπάμε άλλους πιο πολύ. Δεν μπορείς να εξηγήσεις πώτς γκενεν(αυτό) κι όμως το ανεξήγητο είδες πως πονάει;
Ίσως το έχεις κάνει κι εσύ αυτό σε άλλους και δεν το κατάλαβες όπως κι οι άλλοι σε σένα. Δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για τίποτα. Κοιτάς φωτογραφίες ...;Η σχέση σου με την πίστη σου στην ακαριαία εκείνη λάμψη είναι που εικονίζεται σ' αυτές τις φωτογραφίες. Λάμψη που για καιρό την πίστευες ικανή να σου γνωρίσει έναν άνθρωπο εις βάθος - και να σου τον χαρίσει - περισσότερο απ ' όσο σου φαίνεται γνωστός και απ ' όσο σου χαρίζεται κάποιος κάτω από μακροχρόνιο άπλετο φως. Μια άλλη διαφορετική λάμψη σου δείχνει πως οι άνθρωποι δεν γνωριζόμαστε. Μα εσύ ακόμα κι αν ξαναβρείς το φως σου θα συνεχίσεις να θυμάσαι γιατί όποιος ξεχνάει είναι φτωχότερος ...;Γιατί εσύ ξέρεις το παραμύθι και θα λες να το ξέρεις, να το ξέρεις, να είσαι σίγουρος, σίγουρος, ποτέ, ποτέ δεν, δικό μας, δικό μας κι όποιος αξίζει θα μείνει, να ανακαλύψει το παραμύθι σου, με τις ψεύτικες προδοσίες και τον πόνο του ανεξήγητου κι ίσως στο τέλος είναι τυχερός ν ' ακούσει τις διπλές σου λέξεις ...;
Όταν χάνεις κάποιο αγαπήμενο σου πρόσωπο νοιώθεις το κενο μεσα σου σε όλο του το μεγαλείο...Στιγμές που πέρασες μαζι τους που δεν θα ξαναγυρίσουν...Πολεμάς με τον εαυτό σου να μην το σκέφτεσαι αλλά κάποιες φορες είναι πάνω απο το όρια σου...Ζείς με τις όμορφες αναμνήσεις κάνοντας σε παρέα...Λυπάσαι που δεν μπορείς να αλλάξεις την φυγή...Τα βάζεις με τον εαυτό σου...Μάταια όμως...Η ζωή συνεχίζεται και προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου...Θα μου λείπουν πάντα...Τίποτα όμως δεν σβήνει αν εμείς δεν το αποφασίσουμε. Ο πόνος της απώλειας είναι σίγουρα βαρύς. Ο καθένας όμως που περνά περιστασιακά ή και μονιμότερα από τη ζωή μας, αφήνει το ίχνος του. Κι αυτό το ίχνος μένει ανεξίτηλο μέσα μας, αρκεί να το φυλάξουμε βαθειά μέσα στην καρδιά μας.
Οι περισπούδαστοι πισωπατήσαν
στης ντροπής τα έδρανα καθίσαν
να μιλήσουν τάχα ... να κρυφτούν.
*~*
και όμως να και οι ανδρειωμένοι
τα φτερά ανοίξαν
στις κερκόπορτες μπροστά σταθήκαν
και βροντοφώναξαν ξανά
ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.
*~*
Δεν είναι μύθος,
μην γελιέστε,
στις μέρες μας χαθήκατε
μα δε ξεχνιέστε,
σε τούτους τους άγριους καιρούς.
*~*
Εκείνο το πρωί ,
λες και δεν ήθελε να ξημερώσει
κι μέρα φοβότανε.
Λες και δεν ήθελε,
ο ήλιος να ανατείλει,
να μην δει το κακό που ερχότανε.
*~*
Τα πουλιά λουφάξαν στις φωλιές τους,
αισθανθήκαν το μεγάλο κακό,
τις χιλιάδες ανάσες
και με μιας των σοφών τα χαρτιά
τα τυλίξανε πύρινες γλώσσες
*~*
Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά,
(θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου)
φέρνουν τώρα σα σάρκα να κατοικήσουν
x2
*~*
Πατρίδα μου αγαπημένη, ποια κατάρα σε βαραίνει
τόση μοναξιαααά
Τα παιδιά σου διαλεγμένα,
σ' έναν θάνατο ταγμένα και στην ξενιτιά
Πατρίδα μου.
*~*
Που είστε παλικάρια
γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι
αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
*~*
Εκείνο το πρωί,
λες και δεν ήθελε η αυγή να φέρει για το χάραμα χρώματα.
Λες και δεν ήθελε ο ήλιος να προσφέρει να μην δούμε το αίμα στα σώματα.
Ουρλιαχτά που φωνάξαν ΑΕΡΑ
να θυμόμαστε εκείνη την μέρα.
Την χαμένη πατρίδα.
Στης Ελλάδας το κόρφο ως πότε
να φωλιάζουν ηγέτες προδότες
*~*
Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου.
Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά,
θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου
x2
*~*
Αχ Ελλάδα λυπημένη
έρημη μα δοξασμένη
πόσο σ'αγαπωωώ
Οι ήρωες που μας ζητάνε να μην δώσουμε να φάνε κι άλλο μερδικό
Πατρίδα μουυυ(Πατρίδα μου)
*~*
Παλέψαμε δώσαμε μάχες τις κερδίσαμε
στην κορφή της γνώσης, Να σταθήκαμε
κι ήταν τότε που πάνω μας πέσαν βάρβαροι
και όλοι μικροί, φτωχοί και ανόητοι για να μας λιώσουν
Μα γεννήσαμε το Γέρο του Μοριά και τον Καραϊσκάκη
Ποιους αναστήσαμε ξανά;(Πατρίδα μου)
*~*
Πού είστε παλικάρια
γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι
αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες.
*~*
Πατρίδα μου, Πόσο σ'αγαπώ.
Πατρίδα μου, Πόσο σ'αγαπώ.
Πατρίδα μου, Πόσο σ'αγαπώ.
Πατρίδα μου, Πόσο σ'αγαπώ.
/* Re4cTiV3 *
Στο πάρτυ του outofspecs που πραγματοποιήθηκε στις 8/12/07 στο κατάστημα Multirama Extreme που βρίσκεται στην Τσιμισκή 109 στη Θεσσαλονίκη, οι PC-Magες κατέριψαν τρια επανωτά παγκόσμια ρεκόρ στο PCMark 05 με εξαιρετική ευκολία ενθουσιάζοντας τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους.
Το πρώτο ρεκόρ ξεπέρασε τους 24460 PCMarks, στο δεύτερο ήρθαν καπάκι τα 25268 PCMarks και στο τρίτο πάγωσε η... κόλαση με 26002 PCMarks!!!!!!!!
Να πούμε ότι για την ψύξη του Intel Core 2 Extreme QX9650
[3,0GHz@5,2GHz] χρησιμοποιήθηκε ένα δευτεροβάθμιο [cascade] 32.000 btu
που "έφτυνε"...παγάκια.
Το σύστημα ήταν στημένο έξω χωρίς κουτί και το hardware που χρησιμοποιήθηκε ήταν τσουχτερό αλλά αποτελεσματικό
Τροφοδοτικό: Φτιαγμένο απο τον unseen των 1250W και όχι Modular
Επεξεργαστής: Intel Core 2 Quad QX9650 Yorkfield στα 45nm
Ψύξη: Cascade του unseen
Κάρτα γραφικών: 2x NVIDIA GeForce 8800GT 512MB @ SLI
Σκληροί δίσκοι:
Hotswap Backplane System 3x 3.5" SataII HDDs
Western Digital Caviar SE16 500GB 7.200rpm SataII 16MB Cache
Western Digital Raptor 74GB 10.000rpm 16MB Cache
RAM:Mushkin 2GB (2x1024MB) EPP 1066 SLI Ready (5-5-4-12)
Φωτογραφικό υλικό απο το event:
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Λοιπόν σε αυτόν τον οδηγό θα σας δείξω πως να κάνετε έναν φάκελο τελειώς αόρατο σε περιβάλλον windows xp. Τα πράγματα είναι αρκετά απλά αν κάνετε τα εξής απλά βήματα:
Βήμα 1 :: Δημιουργία Φακέλου ::
Το πρώτο βήμα όπως είδατε είναι η δημιουργία φακέλου.Όλοι πιστεύω ξέρετε να φτιάχνετε έναν φάκελο... Δεξί κλικ >> Δημιουργία >> Φακελος
Βήμα 2 :: Μετανομασία ::
Μετανομάστε τον φάκελο πατώντας τα πλήκτρα alt + 0160(αυτά τα νούμερα πατήστε τα απο εκεί που είναι το num lock κτλ) και αφήστε το alt.
Ο φάκελος σας πρέπει να είναι
κάπως έτσι δηλαδή χωρίς όνομα.
Βήμα 3 :: Αλλαγή Εικονιδίου ::
Βήμα 4 :: Τέλος ::
Ο τελικός σας φάκελος δεν θα φαίνεται!!Παραμόνο άν πατήσετε στο εκείνο το σημείο που τον είχατε βάλει!!
Πατήστε ctrl+a και θα εμφανιστεί επιλεγμένος κάπως έτσι.

Re4cTiV3